30 kilometer wandelen, een nachtje bivakkeren en vooral véél motregen. Dat was ongeveer het plan voor onze tweedaagse backpacktocht door de Vlaamse Ardennen. Of het ideale wandelweekend? Daar valt over te discussiëren. 😅

Op zaterdag 29 augustus werd ik met kleine oogjes wakker. Het was weer tijd om te wandelen. En niet voor zomaar een klein wandelingetje, maar voor een 2-daagse backpacktocht van ongeveer 30 kilometer door de Vlaamse Ardennen, inclusief een overnachting op een bivakzone.

Het enige nadeel: het beloofde een grijze zomerdag met bijna constante motregen te worden. Oh ja, en ik was ook nog eens lichtjes ziek. Maar wie ben ik om mijn zwakke immuunsysteem in de weg te laten staan van een wandelweekend? Jaja, jullie strijdlustige Renate besloot om gewoon een Dafalgannetje achterover te kappen en zich klaar te maken om te vertrekken.

Normaal gezien is Noah mijn vaste metgezel op deze wandeltochten, maar deze keer namen we een extra koppel mee dat eens wilde proeven van het hele backpackgebeuren.

Dag 1: van Ronse naar bivakzone Wereldboom

In de ochtend namen we de trein naar Ronse, want dat zou het startpunt worden van ons backpackavontuur.

We hadden deze route in het verleden al eens gedaan, maar toen in de omgekeerde richting. We waren vertrokken aan het station van Munkzwalm en moesten normaal gezien eindigen in Ronse. Alleen was de bewegwijzering toen zo slecht dat we uiteindelijk helemaal in Oudenaarde terechtkwamen. Oeps.

Deze keer was het dus ook een beetje onze persoonlijke ultieme test: waar was het de vorige keer precies foutgelopen?

Vanuit Ronse begonnen we te stappen richting de Muziekberg, en dat betekende meteen een flinke klim. Zeker voor onze twee amateur-wandelaars die we hadden meegenomen. (Sorry Declan en Paule-Lynn, love you guys xx 😇)

Vanaf de top van de Muziekberg richting Ladeuze liep het bijna opnieuw mis. Door verwarring met de bewegwijzering gingen we naar rechts in plaats van naar links. Gelukkig hadden we het deze keer snel door. Met als resultaat slechts 2 à 3 kilometer extra. Valt mee, toch?

Tussen Ladeuze en Varent leek het opnieuw bijna mis te gaan. We kwamen een GR-wandelwegwijzer tegen, zoals beschreven, maar die maakte niet bepaald duidelijk welke richting we uit moesten. Heel handig.

We haalden er daarom even Google Maps bij en besloten de meest logische weg te volgen. Gelukkig bleek die ook effectief de juiste te zijn.

Motregen, stilte en plots zon

Rond deze tijd was het ondertussen flink beginnen motregenen. En na een tijdje had iedereen er wel even genoeg van. De gesprekken vielen stil en we stapten vooral verder met onze blik op de grond gericht.

Maar na een paar kilometer stilte gebeurde het wonder: de zon kwam erdoor.

Instant was iedereen weer een stuk vrolijker. Blijkbaar is vitamine D toch krachtiger dan verwacht.

Niet veel later kwamen we aan bij bivakpunt Wereldboom in Horebeke, na in totaal zo'n 22 kilometer wandelen op dag één. Tijd om onze rugzak neer te gooien en onze tent op te zetten.

Overnachten op bivakzone Wereldboom

Er waren al een backpacker en een groepje bikepackers aangekomen op de bivakzone. De platformen waren daardoor helaas al bezet. Geen probleem: we zetten onze tent gewoon op onder De Grote Meneer, de naam van de grote boom die daar staat.

Iets later die avond kwam de eigenaar van de bivakplaats nog even langs om met de reizigers te praten. Uiteindelijk werd het een gezellige avond met goed gezelschap, waarna iedereen zijn tent inkroop.

Ook heb ik verrassend goed geslapen.

Dat is eigenlijk best uitzonderlijk, want slapen in een tent is bij mij meestal eerder een soort langdurige worsteling op mijn slaapmatje. Deze keer had ik gelukkig warme kleren meegenomen, omdat ik van de vorige keer wist dat het 's nachts behoorlijk kon afkoelen.

Dat bleek een wijze beslissing.

Al had ik blijkbaar beter ook iets tegen insecten meegenomen. De volgende ochtend stond ik namelijk vol met kleine rode bultjes. Ik was 's nachts duidelijk niet de enige die van de bivakovernachting had genoten. 🦟

Dag 2: de laatste kilometers richting Munkzwalm

Na een goed ontbijt vertrokken we de volgende ochtend voor onze laatste 11 kilometer.

Gelukkig mochten we vandaag knooppunten volgen in plaats van de GR-bewegwijzering. Daar was ik echt blij mee. De knooppunten staan naar mijn gevoel een stuk duidelijker aangegeven, waardoor we niet om de paar kilometer hoefden te twijfelen of we nu links, rechts of gewoon rechtdoor de sloot in moesten.

Ook het weer zat vandaag beter mee. En zoals dat blijkbaar werkt bij wandelen: beter weer = automatisch betere sfeer.

Rond de middag kwamen we aan bij het station van Munkzwalm. Daarmee zat onze 30 kilometer backpacken door de Vlaamse Ardennen erop.

Zou ik deze backpacktocht opnieuw doen?

Wat ik eigenlijk het gekste vond, was hoe mijn voeten achteraf aanvoelden.

Na twee dagen backpacken op voornamelijk asfaltwegen deden mijn voeten meer pijn dan na drie dagen backpacken in de Vogezen, waar we over veel verschillende soorten paden hadden gelopen.

Blijkbaar zijn mijn voeten dus grotere fans van modder, stenen en bospaadjes dan van Belgische asfaltwegen. Goed om te weten voor de volgende backpacktrip.

Al bij al was het een geslaagd wandelweekend: 30 kilometer, één bivakovernachting, een paar verdwaalmomenten, wat regen, een beetje zon en vooral veel gezelligheid. Niet slecht voor een weekendje backpacken in eigen land.

En misschien is dat ook meteen het leukste aan dit soort trips: je hoeft niet altijd een vliegtuig te nemen om even helemaal weg te zijn.