Met slaapkopje sloeberen tijdens de 41ste Sloebertocht in de zweterige Zwalmstreek

Ik zal eerlijk zijn: dat vroege opstaan, dat gaat er bij mij nog altijd niet vlot in. Mijn vriend staat er vrolijk bij terwijl ik met één open oog mijn wandelschoenen aantrek en doe alsof ik al wakker ben. Maar eenmaal onderweg, als de frisse lucht je wangen raakt en je merkt dat de rest van de wereld nog stil is, dan besef je waarom je het doet.

Deze wandeling is inmiddels al 2 weken geleden gebeurd, maar ik heb eindelijk de motivatie gevonden om terug te bloggen. Ik kan nu wel met jammerende excuses afkomen over mijn kleine blogpauze, zoals de hittegolf, school, writer's block, gebrek aan tijd,... maar wie zou ik eerlijk gezegd voor de gek houden: ik was de wandeling nu eenmaal uit het oog verloren en had even nieuwe motivatie nodig. Ik ben nu afgestudeerd aan de hogeschool en aangezien er momenteel niet echt een job opportuniteit voor mij op tafel ligt, heb ik nu alle tijd om mijn creatieve geest terug te ontwaken en volop te bloggen. Maar genoeg over mijn oninteressante privéleven, laten we doorgaan naar de tocht van vandaag!

Munkzwalm - Sint-Blasius-Boekel - Sint-Denijs-Boekel - Munkzwalm

Deze keer trokken we richting de Zwalmstreek voor de 41ste Sloebertocht. En ja, met zo’n naam verwacht je ergens toch een gezellige tocht met een licht speels karakter. Gelukkig stelde de wandeling niet teleur.

Ik heb wel al gemerkt dat ik steeds langer kan stappen zonder voetpijn te krijgen, wat positief is. Bij deze 21km heeft het ongeveer tot kilometer 18 geduurd voor mijn voeten besloten om ermee te stoppen.

Gelukkig was de omgeving mooi genoeg om ons vooruit te blijven trekken. De Zwalmstreek heeft iets heel zachts en landelijks: glooiende wegen, rustige paadjes, groene stukken en van die uitzichten waardoor je even vergeet dat je kuiten stilletjes een klachtenbrief aan het opstellen zijn.

Eindelijk eens goed gekleed

Bij elke wandeling leer ik iets bij. Soms is dat iets diepzinnigs over doorzettingsvermogen. Soms is dat gewoon: “trek geen veel te warme jas aan als het 20 graden wordt.”

Deze keer had ik mijn kledingskeuze eindelijk eens goed. Ik droeg een afritsbare broek van Decathlon en een luchtig sportshirtje. En ik moet zeggen: topkeuze. Bij warm wandelweer is zo’n afritsbare broek echt handig, want je kan starten met lange pijpen en onderweg beslissen dat je benen toch wat zuurstof verdienen.

👉 Zie hier welke afritsbare broek ik kocht bij Decathlon: https://www.decathlon.be/nl/p/afritsbroek-voor-bergwandelen-dames-mh500-beige/338455/c394m8786703

Mijn vriend testte tijdens deze wandeling ook zijn nieuwe actioncamera uit. De video die we met het materiaal maakten, kun je bekijken op mijn Instagram en Facebookpagina: @onderwegmetrenate.

Jij verdient een pluim... en een ijsje

Niet alleen was ik op vlak van weer en kledij gezegend, er was ook een reddingsbrigade in de vorm van een ijsjeskar op ons pad verschenen.

Deze vrouw maakte zelf haar ambachtelijke ijs en amai, dat heb ik duidelijk kunnen proeven. Ik weet niet of ijs officieel onder sportvoeding valt, maar tijdens een warme wandeling van 21 km ga ik daar geen kritische vragen over stellen.

Pitstop bij Café De Vliegende Hollander

Op het einde maakten we nog een kleine pitstop bij café De Vliegende Hollander. Na 21 km voelt ergens neerzitten bijna even goed als vakantie. Je benen mogen eindelijk zwijgen, je voeten krijgen rust en jij mag doen alsof je de hele tocht volledig onder controle had.

Zo’n afsluiter maakt een wandeling voor mij altijd net iets gezelliger. Niet gewoon wandelen, klaar, naar huis. Maar nog even landen. Iets drinken. Nakaarten. Misschien een beetje klagen over vermoeide benen, maar dan op een tevreden manier.