Egmont Walk 2026: het wandelverslag van 24 km waarvoor ik zelf niet moest afzien

Voor deze ervaring ben ik enkel de pen in het verhaal, niet de benen. Ik heb namelijk mijn lieve metgezel op pad gestuurd voor deze tocht van 24 kilometer. Of beter gezegd: hij ging zelf wandelen, en ik pikte achteraf zijn verhaal in om er toch een blogartikel van te maken.

Normaal schrijf ik hier over wandelingen die ik zelf heb gedaan. Over mijn eigen voeten, mijn eigen rugzak, mijn eigen twijfels onderweg en het moment waarop ik mezelf afvraag waarom ik dit alweer een goed idee vond. Maar deze keer is het anders. De Egmont Walk van 14 mei 2026 heb ik niet zelf gewandeld. Noah wel.

De start aan de Bevergemse Vijvers

Noah startte samen met zijn zus aan de Bevergemse Vijvers in Zottegem. Vanaf het begin zat het tempo er stevig in. Hun doel was om ongeveer 5,8 kilometer per uur aan te houden, wat voor een tocht van 24 kilometer best pittig is. Zeker als je weet dat zo’n afstand na een tijdje toch begint door te wegen in je knieën, voeten en motivatie.

De eerste kilometers gingen vlot. Ze waren goed vertrokken, met dat typische frisse begingevoel waarbij alles nog haalbaar lijkt. De benen zijn nog wakker, de rugzak zit nog goed en de finish voelt nog abstract genoeg om niet intimiderend te zijn.

Na amper 4 kilometer kwam de eerste stop er al aan. Dat voelde voor hen wat vroeg. Op dat moment zaten ze nog helemaal in hun ritme, dus echt nood aan pauze was er nog niet.

Regen verwacht, warmte gekregen

Vooraf hadden ze zich voorbereid op een vrij natte dag. De voorspellingen deden vermoeden dat het stevig zou regenen. Regenjas mee dus, en mentaal al een beetje voorbereid op een grijze, natte tocht.

Maar zoals dat vaak gaat met Belgische weersvoorspellingen: het viel uiteindelijk beter mee dan verwacht. Op sommige momenten werd het zelfs warm. Zo warm dat ze begonnen te zweten. En dat is natuurlijk de lastige combinatie bij wandelen: je kleedt je op fris en regenachtig weer, maar eenmaal je goed doorstapt, krijgt je lichaam het snel warm.

De tweede stop: pistolet met gehakt als wandelbrandstof

Na ongeveer 12 kilometer kwamen ze aan bij de tweede stop. Die vond plaats op dezelfde locatie als de eerste stop: sporthal Smissenhoek, tussen Erwetegem en Sint-Maria-Oudenhove. Daar konden ze aan de hand van bonnetjes een typische Belgische pistolet met gehakt kopen.

De eerste regenbui

Na de tweede stop wandelden ze verder en kregen ze hun eerste regenbui over zich heen. Eerst bleef het bij motregen. Niet ideaal, maar ook niet dramatisch. Zo’n regen die je nog probeert te negeren omdat je denkt: het waait wel over.

Maar enkele kilometers later werd het serieuzer. De regen begon harder te vallen en in de verte klonk donder. Dat maakt een wandeling meteen anders. Het landschap verandert, je tempo verandert en je wordt je plots veel bewuster van hoe ver je nog moet.

De laatste kilometers: geen pauze meer, wel gezelschap

Er was nog een derde stop voorzien in de basisschool van Strijpen. Maar die hebben Noah en zijn zus overgeslagen. Op dat moment waren ze nog maar 4 kilometer van de finish verwijderd, en dan voelt stoppen bijna gevaarlijk.

Tussen de laatste stop en de finish raakten Noah en zijn zus aan de praat met twee medewandelaars. Het bleken langeafstandsatleten te zijn. Van die mensen voor wie 24 kilometer waarschijnlijk eerder een gezellige opwarming lijkt dan een grote uitdaging.

Het gesprek ging onder andere over het feit dat Noah deze wandeling samen met zijn zus deed. De twee mannen vonden dat opvallend. Blijkbaar is het niet voor iedereen vanzelfsprekend dat een broer en zus samen zo’n activiteit doen. Noah moest ermee lachen, maar eigenlijk is het ook wel mooi. Samen wandelen is iets simpels, maar het is tegelijk ook qualitytime zonder veel afleiding. Je stapt, praat, zwijgt, lacht en ziet samen af.

Pijnlijke knieën, blaren en toch doorgaan

Helemaal pijnloos verliep de tocht niet. Noah kreeg last achteraan zijn knie en had ook enkele blaren op zijn voeten. Dat is meteen het eerlijke deel van zo’n wandelervaring: ja, het landschap kan mooi zijn, de sfeer kan goed zitten en de organisatie kan top zijn, maar 24 kilometer blijft 24 kilometer.

Heel. Veel. Boterbloemen.

Wat Noah vooral is bijgebleven, is het landschap. Onderweg zag hij veel mooie stukken natuur, met opvallend veel boterbloemen langs de route. Dat detail sierde het verhaal dat hij me vertelde over de tocht. Niet omdat boterbloemen zo speciaal zijn, maar juist omdat ze zo gewoon lijken. Je ziet ze makkelijk over het hoofd.

Volgens Noah was het gek om te beseffen dat zulke mooie landschappen eigenlijk zo dicht bij huis liggen. Normaal rijd je er misschien voorbij zonder echt te kijken. Maar tijdens een wandeling vertraag je. Je bent niet bezig met snel ergens geraken, maar met onderweg zijn. En dan zie je plots wél de velden, de bloemen, de kleine wegen en de open stukken landschap. Je leeft meer in het moment, gewoon omdat wandelen je daartoe dwingt.

Zou hij de Egmont Walk aanraden?

Op basis van Noahs ervaring klinkt de Egmont Walk als een stevige, maar mooie tocht. De afstand van 24 kilometer is niet extreem, maar wel lang genoeg om voorbereiding serieus te nemen. Goede sokken, comfortabele schoenen, voldoende water en een regenjas zijn geen overbodige luxe.

De route lijkt vooral interessant voor wie graag georganiseerd wandelt, maar toch mooie landschappen wil ontdekken. Zeker als je uit de buurt van Zottegem komt, is het volgens Noah verrassend om te zien hoeveel mooie plekken er eigenlijk dicht bij huis liggen.

En ik? Ik moest deze keer niet afzien. Maar na zijn verhaal moet ik toegeven dat ik misschien toch een beetje zin krijg om de volgende keer zelf mee te wandelen.

Misschien.

Al zal ik dan wel eerst mijn blarenpleisters klaarleggen.

Bekijk hier zijn Strava-activiteit