De Panne Trail(t) 25 km: zwaar, prachtig en het absoluut waard

Op 24 januari 2026 stond ik aan de start van De Panne Trail(t). Officieel een 25 km wandeltocht, maar met het wandelen naar de parking erbij, was het een totaal van 28 km door duinen, zand, wind en een hoofd dat onderweg meerdere keren twijfelde.

Mijn voeten zagen er achteraf uit als een slagveld, maar eerlijk? Het was het volledig waard.

De start: zand, duinen en meteen afzien

Vanaf het begin werd duidelijk dat dit geen “rustige wandeling” zou worden. De eerste kilometers gingen bijna volledig door duinen en los zand, en dat voelde ik meteen. Wandelen op zand vraagt veel meer van je benen en voeten dan je denkt. Ik moest echt zoeken naar een ritme en betrapte mezelf erop dat ik al snel dacht: oké… dit wordt pittiger dan verwacht.

Ook qua kledij had ik lichte twijfel. Het was winter, ik wist niet goed of ik warm genoeg zou zijn, maar uiteindelijk bleek mijn outfit perfect:

• legging

• thermisch onderhemd

• sportief truitje

• sportjasje

• bandana

• wandelschoenen

  
  

👉 Geen moment kou gehad, ondanks de wind aan zee. Dat was alvast een mentale geruststelling.

Kleine overwinning: Injinji-sokken

Dit was ook de eerste keer dat ik Injinji-sokken droeg. En ik ga daar heel eerlijk over zijn: ze hebben me blaren bespaard.

De meeste blaren die ik uiteindelijk had, kwamen niet door wrijving tussen mijn tenen, maar door zand dat in mijn schoenen was geraakt. Dat zand bleef schuren, vooral naarmate de kilometers vorderden. Zonder die sokken had het véél erger kunnen zijn.

Tot km 18: vertrouwen en tempo

Tot ongeveer kilometer 18 zat ik goed. Ik had moed, mijn tempo voelde stabiel en mentaal zat ik sterk. Natuurlijk voelde ik mijn benen, maar het was nog “goed draagbaar”. Dat is ook het gevaarlijke punt: je denkt dat je er al bijna bent… terwijl het zwaarste stuk vaak nog moet komen.

De stops: broodnodige energie

Wat echt goed georganiseerd was: de bevoorrading. Er waren 3 stops, perfect getimed.

• Stop 1 (9km):

  • suikerwafel

  • banaan

  • frisdrank of (spuit)water

• Stop 2 (rond de middag, 17,5km):

  • warme soep

  • 2 pistolets

  • honingwafel

• Stop 3 (21km):

  • rijsttaartje

  • chocomelk of ambachtelijke tonic

Km 18 → finish: doorbijten

Na km 18 werd het duidelijk lastiger. Mijn blaren begonnen echt pijn te doen en elke stap voelde ik ze meer. Dit was het moment waarop het mentaal werd: niet meer denken in kilometers, maar gewoon stap per stap.

Wat me onverwacht veel hielp: de laatste 5 km stonden er bij elke kilometer bordjes met aanmoedigende quotes. Kleine dingen, maar op zo’n moment maken die écht verschil. Wat me ook hielp, was het gezelschap en de aanmoediging van de mensen uit mijn groep, die hebben me er echt doorgetrokken (bijna letterlijk, want mijn vriend moest mijn hand vastnemen om me over de finish te slepen).

De finish: opluchting en trots

Toen ik uiteindelijk de finish haalde en mijn medaille kreeg, voelde ik vooral opluchting. Niet eens euforie, maar dat diepe gevoel van "ik heb dit gedaan." Met pijnlijke voeten, vermoeide benen, maar ook met trots.

Wat ik meeneem voor een volgende keer

• Duinen en zand zijn zwaarder dan je denkt → verwacht geen “gewone” wandeling

• Goede sokken maken écht verschil

• Zand in je schoenen = vijand nummer één

• Tot het einde stretchen en nazorg serieus nemen

👉 Tip: stretch goed na de tocht, want de dag nadien ga je gegarandeerd spierpijn hebben.

Is De Panne Trail iets voor jou?

Ja, als je:

• houdt van natuur, duinen en kust

• een mentale uitdaging zoekt

• niet bang bent om af te zien

Misschien niet, als je:

• snel last hebt van blaren

• liever op asfalt wandelt

• geen fan bent van wind en zand

Slotgedachte

De Panne Trail was geen makkelijke wandeling, maar wel eentje die me bijblijft. Dit soort tochten herinnert me eraan waarom ik zo graag wandel: je leert jezelf kennen wanneer het lastig wordt.

Zou ik het opnieuw doen? Ja. Maar met nóg meer respect voor zand, duinen en mijn voeten 😉

👉 Zou jij 25+ km door de duinen aandurven?