Wildkamperen in de Vogezen: wat ik leerde van mijn eerste meerdaagse hike in het Franse gebergte
- renatecoppens1
- 25 jul
- 4 minuten om te lezen
Midden juli. Mijn vriend en ik – twee doorwinterde Belgische heuvelhikers – besloten dat het tijd was voor een volgende stap: een 3-daagse backpacktocht met wildkamperen in de Vogezen. We laadden onze rugzakken, vertrouwden op een Komoot-route in de regio Le Valtin, en trokken eropuit. Spoiler: het werd een stuk pittiger dan verwacht, maar ook een stuk mooier.
🥾 Dag 1: 17 km, 780 hoogtemeters, en een onweersbui die niemand voorspelde
Onze eerste dag begon met een flinke kuitenbijter. We klommen naar Le Tanet (1290 m) via steile bospaadjes die ons meteen duidelijk maakten: dit is niet de Kempen. Na een ochtend vol zweten en puffen, draaide de hemel om.
Les 1: Vertrouw in de bergen nooit zomaar op een weersapp.
De buienradar gaf geen regen, maar wij kregen een flinke onweersbui over ons heen. En raad eens waar mijn regenjas en rugzakhoes zaten? Helemaal onderaan mijn rugzak, keurig weggestopt tussen mijn slaapzak en ondergoed. Ik mocht alles uitladen op een bergpad in de regen. Niet mijn beste moment.
Praktische tip: Steek regenkledij altijd bovenaan je rugzak of in een apart snel toegankelijk vak. En stop kledij – zeker ondergoed – in een waterdichte zak. Ja, ook al zegt de weerman dat het droog blijft.
Na 17 km vonden we een beschutte plek in een bos in het dal. De tent stond, de Decathlon backpackmaaltijden gingen op het gasvuurtje, en we rolden er vroeg in. Morgen zou beter worden.
⛰️ Dag 2: 18 km, 1210 hoogtemeters, en twee bergmeren
We werden wakker van het getik van regen op de tent. Gelukkig klaarde het snel op, en de rest van de dag bleef het droog. Onze tent stond vlak bij een rivier, dus we vulden onze flessen met behulp van de LifeStraw. Aanrader voor elke wildkampeerder – geen gesleep met 5 liter water de berg op.
Toen begon het echte werk: 10 uur hiken, 1210 meter klimmen. Het was een dag van lange, steile stukken, afgewisseld met technische afdalingen vol stenen. Onderweg kwamen we trailrunners tegen die fluitend naar beneden huppelden terwijl wij ons een weg naar beneden zochten. Petje af.
Hoogtepunten van dag 2:
Het Lac de Schiessrothried – hier hebben we geluncht, een middagdutje gedaan én onze natte kleren te drogen gelegd. Multitasken op z'n best.
Het Lac de Fischboedie – nog zo'n parel tussen de bergen.
Het dorpje Mittlach – een kort rustpunt voor de laatste klim.
En die laatste klim. Jongens. Ik dacht dat ik het einde nooit zou halen. Mijn benen brandden, mijn rugzak voelde als een baksteen, en ik was mentaal aan het onderhandelen met mezelf ("nog 100 stappen, dan mag je stoppen... nog 50..."). Maar we kwamen boven.
En toen zagen we beneden het dorpje waar we uren geleden vertrokken waren. Het voelde onwerkelijk.
We sloegen onze tent op midden op de bergtop, met een uitzicht dat al het zweet deed vergeten. Alleen was het daar koud. Veel kouder dan de nacht ervoor. De tent stond schuin op de helling, dus we slierden de hele nacht naar beneden in onze slaapzakken. Slapen deed ik amper.
Les 2: Neem warmere kledij mee voor 's nachts in de bergen. Het koelt razendsnel af, ook in juli.
🌅 Dag 3: zonsopgang, wildlife, en de terugkeer naar de auto
Maar weet je wat? Die koude, slapeloze nacht kon me geen barst meer schelen toen ik rond 5 uur 's ochtends mijn tent opende.
De zonsopgang tussen de bergen was adembenemend. Dat ene moment – met een zakje gevriesdroogde muesli in een vrieswind, starend naar hoe het licht langzaam de dalen inviel – dat was de hele trip waard.
We zagen herten en gemzen in kuddes over de bergruggen trekken. Alsof de Vogezen ons een afscheidscadeau gaven.
De laatste etappe was 7 km, vooral dalen. Onze knieën protesteerden, maar we hadden één doel: de auto. En man, wat heb ik die auto gemist.
🎒 Wat ik anders doe volgende keer
Fout | Oplossing |
Regenjas onderaan de rugzak | Altijd bovenaan of in een apart vak |
Natte kledij door niet-waterdichte verpakking | Alles in waterdichte zakken |
Te lichte kledij voor 's nachts | Warmer slaapsysteem + extra laag voor 's nachts |
Tent te zwaar (mijn vriend droeg hem) | Hij heeft thuis meteen een lichtere tent besteld 😄 |
🏁 Conclusie
Mijn eerste meerdaagse hike én wildkampeerervaring in het buitenland was een schot in de roos. Het was een pittig parkour voor twee amateurs die gewoon zijn aan Belgische heuveltjes, maar we hebben zoveel bijgeleerd. De Vogezen zijn ruig, onvoorspelbaar en soms genadeloos – maar ze geven je ook uitzichten die je nooit meer vergeet.
Ik ga het zeker nog eens doen. Misschien de Vogezen opnieuw, misschien de Ardennen, misschien de Alpen. Maar één ding weet ik zeker: mijn regenjas zit voortaan bovenaan.
Bekijk hier de komoot-routes:
Ben jij ook aan het twijfelen voor een meerdaagse hike? Heb je vragen over wildkamperen in de Vogezen of over de spullen die ik gebruikte? Laat een reactie achter! 👇
Opmerkingen